Canonieke identiteit: één bewerking, verschillende namen
Canoniek betekent de afgesproken gezamenlijke vorm achter verschillende schrijfwijzen. Een ID, of identificatiecode, is een label waarmee je het ene onderdeel van het andere onderscheidt.
Pliro heeft canonieke identiteiten voor standaardbibliotheekbewerkingen. De Nederlandse naam lengte en de Engelse naam length verwijzen allebei naar core.length. Ze tellen volgens dezelfde taalregels.
Een label achter het label
Denk aan een museumvoorwerp met een Nederlands en een Engels kaartje. De tekst verschilt, maar beide kaartjes verwijzen naar hetzelfde voorwerpnummer.
Een alias is een andere naam voor hetzelfde. Hier betekent het een vertaalde API-schrijfwijze. Dat verschilt van een variabele-alias die een lijst deelt, al gaan beide ideeën over meerdere namen.
# taal: nl
zeg lengte([10, 20, 30])
Dit toont 3. Je gebruikt de broncodeschrijfwijze lengte. Het documentatielabel core.length is geen naamruimte die je daarvoor in het programma moet invullen.
Jouw namen en berichten
De syntaxtaal veranderen vertaalt geen zelfgekozen variabelenamen, teksten of opmerkingen. Die horen bij de inhoud van jouw programma. Pliro vertaalt de taalgebonden schrijfwijzen en bewaart hun gezamenlijke betekenis.
Zoek de canonieke ID bovenaan twee bij elkaar horende functiereferenties. De bronnamen kunnen verschillen; de ID hoort gelijk te zijn.