# Unicode: een gezamenlijke tekencatalogus

[Begrippen uitgelegd](LEESMIJ.md)

**Unicode** geeft letters, leestekens, symbolen en veel andere tekstelementen gezamenlijke nummers en regels. Daardoor kunnen programma's tekst uit verschillende schriften uitwisselen. Je naam mag een `é` bevatten, je bericht `ありがとう` en je spel `🐢`.

## Drie verschillende taken

Denk aan een catalogus met plaatjeskaarten:

- Unicode bepaalt welke kaart je bedoelt.
- [UTF-8](utf-8.md) beschrijft hoe je het nummer als bytes bewaart.
- Een **lettertype** levert de zichtbare tekening van het teken.

Met een ander lettertype kan een letter er anders uitzien terwijl de opgeslagen tekst gelijk blijft. Ontbreekt een tekening in het lettertype? Dan verschijnt soms een leeg vierkantje. Het tekstbestand hoeft daardoor niet kapot te zijn.

De [Unicode-uitleg over tekens](https://www.unicode.org/faq/char_combmark.html) (Engels) vertelt waarom één zichtbaar teken soms uit meerdere genummerde onderdelen bestaat.

## In Pliro

```pliro
# taal: nl
laat begroeting = "Hallo, Zoë! 🐢"
zeg begroeting
```

Het programma toont de tekst tussen de aanhalingstekens. De brontaalrichtlijn kiest de Pliro-sleutelwoorden; je tekst hoeft niet uit alleen Nederlandse letters te bestaan.

Unicode helpt Pliro ook veel letters in variabelenamen te herkennen. Namen volgen nog steeds de [naamregels](../syntaxis/namen.md). Sommige tekens hebben een speciale taak: aanhalingstekens omsluiten tekst en `#` begint buiten tekst een opmerking.

## Probeer een naam

Vervang `Zoë` door een naam met een accent. Laat de aanhalingstekens om het bericht staan. Ziet een teken er verkeerd uit? Controleer dan het lettertype en de codering voordat je de programmalogica verandert.

[Codepunten en zichtbare tekens](codepunten.md) · [Tekst](../syntaxis/tekst.md)